Ontdek alle getuigenissen

Ragna

Ragna

Ragna (41) overleefde een zuuraanval. ‘Ik heb het overleefd. Dit is een tweede kans. Het dient tot niets van te blijven jammeren. Ik ben nog volop in behandeling. Het team van Oscare is fantastisch en het doet ook deugd om daar lotgenoten te ontmoeten. In deze fase doe ik alles om zoveel mogelijk functievermogen terug te krijgen. Voor mijn dochter Emily was het een heel moeilijk jaar. Ze was erg bang. Haar eerste blik was verschrikt, maar nu is zij de eerste die aan mijn nieuwe gezicht gewend is. We slaan ons er samen doorheen.’

Monique

Monique

Monique (63) liep brandwonden op toen ze haar sjaals met wasbenzine uitwaste. ‘De zorgen wegen zwaar, maar je moet doorbijten. Wanneer je merkt dat de littekens genezen, je je gezicht terug herkent en je je vroegere activiteiten kan hernemen, voel je je blij. Dankzij mijn familie krijg ik vandaag een nieuwe start in het leven. Vroeger was ik als verpleegkundige continu bezig met de zorg voor anderen. Nu maak ik gebruik van mijn tijd om me te focussen op dingen die ik graag doe en die me raken: de natuur, mijn honden en mijn kleinkinderen.’

Alexander & Valerie

Alexander & Valerie

Door een stofexplosie bij het ruimen van een silo kwam Alexander (30) terecht in een vuurzee, waarin één van zijn collega’s het leven liet. Zijn vriendin, Valerie (23), week in de zware tijd na het ongeval niet van zijn zijde. ‘De onzekerheid - gaat hij het overleven, hoe gaat hij eruit komen, zal hij nog de man zijn van wie ik hou - was het allermoeilijkst. Toen hij na maanden uit de coma ontwaakte, herkende ik gelukkig opnieuw mijn ventje. Hij doet er alles aan om zo snel mogelijk vooruit te gaan. We kunnen weer verder als koppel en zijn optimistisch, ook al hebben we nog een lange weg te gaan. We zijn net gaan samenwonen. Dat doet deugd, ook al weet ik me soms geen raad met al mijn emoties.’

Jérome

Jérome

Jérôme (22) werd geëlektrocuteerd in een hoogspanningscabine. Hij werd geraakt door een lading met een kracht die 22 keer groter is dan de dodelijke. ‘Van in het begin ben ik positief ingesteld. Het is een wonder dat ik nog leef en nog zowat alles kan doen. Ik behelp me zo goed als ik kan. Als de littekens genezen zijn, krijg ik een armprothese en een nieuw hand. Dan kan ik opnieuw een normaal leven leiden. Mijn papa is geweldig. Hij staat altijd aan mijn zijde en is voor mij een voortdurende steun.’

Adnan

Adnan

Een lpg-lek in de garage waar Adnan (43) werkte, veroorzaakte een ontploffing. ‘In het begin gaven de dokters me geen overlevingskans. Het geloof en de wil om bij mijn familie te zijn, heeft mij de kracht gegeven om te overleven en door te gaan. Mijn echtgenote en kinderen waren een onzettend grote steun en toeverlaat. In het begin was er veel pijn en depressie. Vandaag begin ik mezelf opnieuw gelukkig te voelen. Omdat ik zoveel vragen in de hoofdjes van de klasgenootjes van mijn kinderen zag, ging ik met hen praten in de klas. De kinderen stelden vragen, kwamen naar me toe en voelden aan mijn littekens. Het was een bevrijding, voor hen, mijn kinderen en ook voor mij.’

Matou

Matou

Matou (28) liep brandwonden op door een gasontploffing in huis. ‘In het begin sloot ik me af van de buitenwereld. Je maakt verschillende mentale fases door. Na een tijd had ik de moed om buiten te komen. Nu heb ik geen schrik meer van de blik van anderen. Ik ben fier op mijn lichaam en zie mijn brandwonden als tatoeages. Ik startte ook een eigen kledinglijn. Ik ontwerp en verkoop jurken. Door de steun van mijn familie en mijn sterke levensdrang
neem ik het leven van de goede kant. Ik wil ook graag een stichting voor brandwondenpatiënten in West-Afrika oprichten. Het is nooit te laat om iets te ondernemen.’

Yann, Brecht, Jan, Johnny & Michiel

Yann, Brecht, Jan, Johnny & Michiel

Yann, Brecht, Jan, Johnny en Michiel speelden mee in Mozarts opera De Toverfluit in de Munt. Als overwinnaars van vuur staan zij op het podium met de operazangers en vijf blinde dames, de overwinnaars van licht. ‘Op het podium staan, je verhaal delen, sympathie en steun krijgen van de hele ploeg en het publiek werkt helend. Het is een unieke ervaring om mee te werken aan zo’n grootse artistieke productie en zoveel verschillende mensen te ontmoeten.’

Alycia

Alycia

Alycia’s (36) kookpot vatte vuur tijdens het koken ‘Het eerste jaar wilde ik me verstoppen en afschermen van de buitenwereld. De genezing van de wonden hielp me om opnieuw naar buiten te komen. Ik heb de draad terug opgepikt. Ook al is het niet makkelijk als alleenstaande moeder, bekijk ik het leven van de positieve kant. Ik startte met tatoeëren en wil graag mensen met littekens helpen en raadgeven bij camouflage en het plaatsen van tatoeages.'

Clémentine

Clémentine

Cléméntine (32) werd het slachtoffer van een agressieaanval. Christophe, haar kinesist, volgde haar op van in het begin. ‘Hij is zo’n beetje mijn held in het duister. Doordat hij mijn hand iedere dag kwam masseren, kan ik het nu
terug gebruiken. Hij doet zijn werk met veel liefde en humor. Ikzelf ben gelovig. Ik dank God dat ik nog leef en weiger zelfmedelijden te hebben. Mijn kracht ligt in mijn zwakte en ik hoop zo een inspiratiebron te zijn voor anderen.
Ik kijk nu anders naar het leven en de dingen. Vroeger was ik erg gefocust op het uiterlijk, nu weet ik dat de echte persoon vanbinnen zit.’

Jaana

Jaana

Jaana (46) liep tijdens de terreuraanslag in Maalbeek op 22 maart 2016 ernstige brandwonden op. Zij was toen 6,5 maanden zwanger. De hulpdiensten brachten haar naar de spoeddienst van het Sint-Jansziekenhuis in Brussel.
Ze had het geluk dat Dr. Amuli, op een moment van immense drukte en chaos, oordeelde dat een operatie aan haar handen een dringende noodzaak was. Door zijn beslissing zijn haar handen gered. Twee maanden later beviel Jaana van een gezond, mooi dochtertje Maylie. ‘Ik ben iedereen die mij geholpen heeft eeuwig dankbaar. Voor mij en mijn dochtertje Maylie heeft het leven het van de dood gewonnen.’

David

David

David (45) werd op zijn moto aangereden door een wagen, waarna die ontplofte. Naast zware brandwonden verloor David ook beide benen en een arm. Zijn vechtersinstinct en optimisme bleven daarentegen overeind. ‘Het contact met lotgenoten met amputaties en brandwonden heeft me al veel geholpen. Je mentale ingesteldheid is heel belangrijk, hoe je jezelf ziet, wat je kan doen en hoe je nog kan verbeteren. Ik heb mijn nieuwe leven aanvaard. Ik stap met twee nieuwe protheses met een elektronische knie en sensoren in enkel en voet. Ik ga naar de film en de fitness. Ik ben op zoek naar een manier om terug betekenis aan mijn leven te geven. Misschien door mijn persoonlijk verhaal te vertellen aan andere lotgenoten.’

Cindy

Cindy

Cindy (36) raakte verbrand bij het aanmaken van de kachel. Verpleegster Lucie was haar geruststelling en toeverlaat in het ziekenhuis. ‘Zelfs toen ik nog in coma lag, praatte Lucie tegen mij, ze legde uit wat ze allemaal deed en wat er ging gebeuren. Dat stelde me gerust. Als jonge vrouwen voelen we elkaar goed aan en hebben we gemeenschappelijke interesses. Mijn brandwonden zijn recent en ermee leven is een dagelijks gevecht. Maar je mag de moed niet opgeven en verbetering komt stap na stap. De kuurweek van Stichting Brandwonden in Spa heeft mij veranderd. Ik kwam wenend binnen, maar door het contact met andere brandwondenpatiënten, de steun en moed die zij en het team me gaven, ging ik er als een nieuwe persoon buiten. Dat heeft me enorm geholpen om leven verder te zetten.

Gaël & Tania

Gaël & Tania

Door een vuurwerkstokje stond de kerstboom van Gaël (39) en Tania (38) in een mum van tijd in lichterlaaie. Gaël rende met de kerstboom naar buiten. Tania week in de tijden die volgden na het ongeval niet van Gaëls zijde.
‘Niet weten of hij het zal overleven, of ze zijn handen konden redden, de coma waarin ze hem hielden... Het was een ware nachtmerrie. Toen Gaël terug naar huis mocht, begon het echte werk pas: wondverzorging, kiné, operaties, consultaties, ... We hadden de indruk dat we helemaal alleen waren en dit als enige doormaakten. Het kuurkamp in Spa betekende een mentale ommekeer voor ons. We ontmoetten lotgenoten, zagen de verschillende fases, werden fantastisch begeleid en geholpen. Nu zitten we in een nieuw stadium. De revalidatie en operaties zijn min of meer achter de rug en we kunnen opnieuw vooruit. Ik noem hem lachend mijn ‘nieuwe man’.’

Eddy

Eddy

Door vrijgekomen drijfgassen in de kleine ruimte die Eddy (64) met spuitbussen isoleerde, vond er een gasexplosie plaats. ‘Wat me voornamelijk bijblijft van de brandwondenafdeling van het Militair Hospitaal in Neder-Over-Heembeek is de menselijkheid en de oprechte bekommernis bij het personeel. Je maakt als het ware deel uit van een grote familie. Dr. Pierlot was erbij vanaf het begin. Ze gaf me goede raad, drong erop aan om de nodige oefeningen te doen en moedigde me aan. We hebben ook veel gelachen. Ik houd de moraal hoog. Ik weet maar al te goed dat ik dat kan door de fantastische zorgen die ik krijg van mijn echtgenote, familie en vrienden.
Sinds kort ben ik terug halftijds aan het werk. Ik maak me niet meer druk in futiliteiten.’

Yasr

Yasr

De moto van Yasr (38) vatte vuur toen hij aangereden werd door een wagen die een parking verliet. Zijn voet werd hierdoor zwaar verbrand. ‘Kinesiste Sophie is de eerste die me opnieuw op mijn voeten zette en leerde stappen. Ze is heel vriendelijk en moedigt me altijd aan. De kiné maakte mijn voet beweeglijker en gevoelig. Ik ben een optimist. Ik ben blij dat ik het overleefd heb. Toch wordt het leven een pak moeilijker, zeker als je er alleen
voorstaat. Een job vinden en financieel rondkomen is geen evidentie. Ik besef dat ik nooit meer de voet van voordien zal hebben. Dat aanvaarden zou gemakkelijker zijn als de tegenpartij mij als slachtoffer zou erkennen. Het
juridisch proces loopt nog steeds.’

Laetitia, Antoine & Alex

Laetitia, Antoine & Alex

Laetitia (29), Antoine (29) en Alex (3) waren te gast op een barbecue waar ze verrast werden door een grote steekvlam. Alex’s brandwonden zijn gelukkig goed genezen. Laetitia bleef meer dan zes maanden in het ziekenhuis
en heeft nog een lange weg van revalidatie en operaties te gaan. ‘We halen nu de tijd in die we gemist hebben, zeker met Alex. Zijn eerste stapjes heb ik moeten missen. We proberen er altijd voor elkaar te zijn en ons te
concentreren op de belangrijke dingen in het leven. Doordat we het ongeluk samen meemaakten, begrijpen we elkaar. Het heeft ons zelfs sterker gemaakt als koppel. Buitenkomen en de confrontatie met de reactie van mensen is niet gemakkelijk. Gelukkig zijn er mijn familie, vrienden, de mensen van Stichting Brandwonden om mij telkens opnieuw moed te geven.’

10.000

Woningbranden per jaar

340.000

Steun aan patiënten

300

Preventie workshops per jaar